Esra Katak

Merhaba, ben Esra. Bu yıl YKS’de eşit ağırlık alanında 2806. olarak İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni kazandım. Fakat benim sınav hikâyem aslında bu sonuçtan çok daha önce başladı. 2024 YKS’ye hazırlanırken bir dershaneye kaydolmuştum ancak yeterince ilgilenilmediğini düşündüğüm için devam etmedim. 12. sınıfta okul üzerinden ilerlemeye çalıştım fakat hem temelimin yeterli olmaması hem de okulun imkânlarının sınırlı olması nedeniyle istediğim sonucu alamadım ve yaklaşık 160 bin sıralama yaptım. Mezun senemde kendi başıma ilerlemeye çalıştım. Bir süre farklı yöntemler denedim ancak beni düzenli şekilde yönlendiren bir sistem olmadığı için istediğim verimi alamadım. Buna rağmen çalışmaya devam ederek sıralamamı 80 bine kadar yükselttim. Yine de bunun potansiyelimin altında olduğunu düşündüm ve bir yıl daha hazırlanma kararı aldım. Son hazırlık yılımda bir kez daha dershaneye başladım ve bir süre koçluk desteği aldım. Fakat zamanla verilen programları kendime göre düzenlemem ve kendi sistemimi oluşturmam gerektiğini fark ettim. Bu süreçte birçok kez motivasyonum düştü, hata yaptım ve yeniden toparlandım. Özellikle programa uyamadığımda kendimi suçlu hissetmenin bana yardımcı olmadığını fark ettim. Zamanla kendime karşı daha gerçekçi olmayı, programları ihtiyaçlarıma göre düzenlemeyi ve en önemlisi devamlılığı korumayı öğrendim. Bütün bu süreç bana iyi bir programın tek başına yeterli olmadığını öğretti. Öğrencinin seviyesine ve hayatına uygun, sürdürülebilir bir program oluşturmak; onu düzenli takip etmek ve zorlandığında neden zorlandığını anlamak çok daha önemli. Ben de koçluk yaparken öğrencilerime bunu vermek istiyorum. Programa uyamadıklarında onları suçlamak yerine birlikte nedenini bulup çözüm üretmeyi, gerektiğinde programı yeniden düzenlemeyi ve düştüklerinde yeniden başlayabilmeleri için yanlarında olmayı önemsiyorum. Sınava hazırlanırken kendi çevremdeki arkadaşlarıma ve kardeşlerime de çalışma düzenleri konusunda yardımcı olmaya başladım. Çünkü kendi yaptığım hataları ve yaşadığım zorlukları başka öğrencilerin de yaşamasını istemiyorum. Bir öğrencinin ne hissettiğini, motivasyonu düştüğünde çalışmaya başlamanın ne kadar zor olabildiğini ve bazen sadece birinin “nereden başlayacağını” göstermesine ihtiyaç duyduğunu yaşayarak biliyorum. Ayrıca kendi hikâyem bana, temeli yeterli olmayan bir öğrencinin de doğru yönlendirme, istikrarlı çalışma ve sabırla çok büyük bir yol kat edebileceğini gösterdi. Bu yüzden öğrencilerime yalnızca mevcut seviyelerine bakarak sınır koymak istemiyorum. Temelden başlayan bir öğrencinin de zamanla kendini geliştirerek çok yüksek hedeflere ulaşabileceğine inanıyorum. Benim için önemli olan öğrencinin nereden başladığından çok, oradan sonra nasıl ilerlediği. Bu süreçte onların potansiyellerini fark etmelerine ve adım adım daha ileriye gitmelerine yardımcı olmak istiyorum.